Beste thuisblijvers,

Het is weer tijd voor een nieuwe update uit Otterlo! Het Bosjassen gisteren was erg leuk, maar het werd ook duidelijk dat de kinderen (en Daan) nog steeds erg goed kunnen vals spelen. Welke groep er dus uiteindelijk echt het beste kon Bosjassen, zullen we nooit weten.

Na het bosspel gingen de jongsten naar bed, tot grote vreugde van een aantal jongste meiden (want lekker in bed liggen is echt het allerleukste van kamp, aldus Rianne). Met de oudsten werd er nog een flink stuk gewandeld. Tijdens deze wandeling werden de rollen een beetje omgedraaid. Lucas en Jonas werden namelijk door Frank en Jacco ingezet om iedereen te laten schrikken. Of dit bij de kinderen gelukt is weten we niet, maar Annemarie K en Daan schrokken in ieder geval héél erg.

Dat de kinderen daarna zo moe waren dat ze direct gingen slapen was natuurlijk een domme gedachte. Er werd volop overgelopen door de oudsten, en zelfs toen de leiding al in bed lag werden er nog plannen gesmeed hoe er nog overgelopen kon worden (dat hadden zij alleen niet door). Christiaan zag het positief in: de eindtijd was in ieder geval 1.5 uur eerder dan de eerste nacht vorig jaar. Er zit een stijgende lijn in.

Hoewel het voor ons allemaal toch wel een hele korte nacht was, zat iedereen toch om 8 uur stipt klaar voor het ontbijt. We zijn het niet gewend dat het eten zo soepeltjes verloopt, dus na het ontbijt liepen we bijna een uur voor op onze planning! Cora en Donny (die natuurlijk weer te laat was) kregen vandaag hun eerste gast, die iets over zijn land kwam vertellen. Dit was Janco, een boer uit Nederland. Hij is nog nooit op vakantie geweest, want hij vindt ons eigen landje veel te mooi en heeft altijd wel iets te doen op de boerderij. De toeristen van de busreis kunnen hem mooi om half 5 ’s ochtends helpen met koeien melken. Lindsey zei meteen tegen boer Janco dat zij dit super leuk zou vinden.

Na het afwassen en de corvee was het tijd voor de kampdienst. De dienst had als thema ‘Ik versta je niet!’ Er werden veel liedjes gezongen in meerdere talen en Rahel vertelde het verhaal over de toren van Babel, waarin de mensen elkaar van de een op de andere dag niet meer konden verstaan. De collecte was voor Peduli Anak. Dit is een opvangcentrum voor kinderen in Lombok, opgezet door een Nederlandse man, waar zo’n tachtig kinderen wonen en naar school kunnen. Dit opvangcentrum is door de aardbevingen in Lombok er geraakt en er is veel geld nodig voor de wederopbouw. Met de bijdragen van de kinderen en leiding is er een mooi bedrag van 100 euro opgehaald! Tijdens de terugkomstdienst volgende week zondag wordt er in de kerk ook nog een extra collecte door deze organisatie gehouden.

Na de dienst werden er spelletjes gespeeld die met het verhaal van de toren van Babel te maken hadden. Zo moesten de kinderen met spaghetti en marshmallows in groepjes een toren bouwen, met een belangrijke hindernis: er mocht niet bij gepraat worden. We voorzagen dat dit nooit zou gaan lukken, maar de kinderen gingen keihard aan de slag! Als er toch gepraat werd, moest de toren worden afgebroken en moesten ze opnieuw beginnen. Het groepje van Iris, bestaande uit Lente, Casper, Jonas en Amélie, maakte uiteindelijk de hoogste toren. Dit hadden ze wel echt te danken aan de gebaren-coaching van Iris, wat een verborgen talent van haar blijkt te zijn.

Verder werd er doorfluistertje gespeeld en een spel waarbij een van de kinderen in het midden van een kring een lichaamsdeel aanwijzen (bijvoorbeeld je voorhoofd) en dan moest zeggen: dit is mijn voet. Een ander kind moest zijn voet aanwijzen en zeggen: dit is mijn voorhoofd. Dit leverde een hoop leuke spraakverwarringen op.

’s Middags werden er in zelfgemaakte groepjes hutten gebouwd. Dit namen de kinderen zoals ieder jaar weer erg serieus. Na een uur rondsjouwen met allerlei gevonden spullen uit het bos (waar Joey precies een oude portemonnee en kikker voor nodig had weet nog steeds niemand), waren er weer complete huizen verschenen. Voor ze hun nieuwe huis weer achter moesten laten, kregen ze nog een lekker pakje Wicky en sultana’s om in de hut op te eten. Lisa maakte er nog een heel officieel momentje van, en bracht met haar pakje Wicky een toost uit op hun mooie hut.

Terug bij het kamphuis werden de lange broeken en truien meteen omgewisseld voor korte broeken en t-shirts en vermaakten de kinderen zichzelf weer heerlijk op het kampterrein. Lente bleek onverslaanbaar in Twister, zelf de leiding kon onmogelijk van haar winnen.

’s Avonds aten we natuurlijk echte Hollandse stamppot met een heerlijk stuk rookworst. Sommige kinderen keken even raar op van een bord snijbonenstamppot, maar uiteindelijk zaten ze allemaal te smikkelen. Joris zei dat hij de bonen niet zo lekker vond, maar heeft wel als enige drie keer opnieuw opgeschept! Ook hebben ze al door dat ze op basis van het dagthema kunnen raden wat er ’s avonds op het menu staat.

Tijdens het eten hebben we altijd de leukste gesprekken met de kinderen, die vooral over eten gaan. Zo zijn we er vanavond achter gekomen dat Faylinn bang is voor kaas en op het bordje van Laura alles precies recht moet liggen. Het lievelingseten van veel kinderen is pizza en pannenkoeken, maar ook wraps hoorden we vaak voorbijkomen.

Vanavond gaan de kinderen weer lekker naar het bos voor een spelletje spons, water, vuur, een soort variant op steen, papier schaar. Wat zij nog niet weten, is dat daarna de avondactiviteit pas écht begint. Vanavond is namelijk de dropping. De kinderen worden met de leiding ergens gedropt en moeten de weg naar het kamphuis terug zien te vinden. Dit is met leiding met google maps op hun telefoon natuurlijk wel heel erg makkelijk, maar daar is dit jaar iets op bedacht: de mobiele telefoons van de leiding worden in een envelop gestopt die wordt dichtgeplakt, en het is de bedoeling dat de envelop nog dicht is als ze weer bij het kamphuis aankomen… We zijn erg benieuwd hoe lang het zal duren voor alle groepjes weer op het kampterrein zijn. Morgen hoort u er meer over…!

Lieve groetjes uit Otterlo!

Share