Hallo thuisblijvers!

Hier alweer het tweede verslag uit het zonovergoten Otterlo. Gisterenavond waren we gebleven bij het eerste bosspel en tevens de eerste proef. Dit spel is (zoals de meeste spellen die we spelen) wat lastig om uit te leggen. Annemarie van Herk doet een poging: het was een soort smokkelspel, waarbij de kinderen puzzelstukjes van hun eigen kampkleur moesten verzamelen en daar een vierkant mee moesten maken. Of was het nou een cirkel? In ieder geval was het vrij ingewikkeld. Er moest zelfs gebeld worden naar het kamphuis of daar misschien een puzzelstuk was achtergebleven. De volgende dag kwam echter aan het licht dat dit puzzelstukje al die tijd gewoon in de broekzak van Jet zat. Als de leiding dat valsspelen nou eens af zou leren… De proef werd uiteindelijk gewonnen door kamp Noord.

Na het spel gingen de jongsten naar hun bed en moesten de oudsten zich meteen weer klaarmaken voor de volgende activiteit. De leiding van de jongste jongens lijkt deze week een makkelijke taak te hebben. Het naar bed brengen bestond uit het voorlezen van een boek over de Gorgels en het houden van een lichtshow met de zaklampen. Na het vertrek van de leiding deden zij dit tegen de regels in nog een keertje stiekem. Toen zij hierover ‘streng’ werden toegesproken door Christiaan, durfden zij niets meer uit te halen en zijn binnen 10 minuten in slaap gevallen. Helaas blijken de jongste meiden niet net zo onschuldig te zijn. Zij hebben van andere kinderen (en van Frank en Daan) al veel gehoord over het begrip ‘overlopen’ en waren al heel de dag plannetjes aan het bedenken om zo lang mogelijk wakker te blijven, zodat zij na het vertrek van de leiding naar de oudsten konden. Fluisteren is voor deze meiden erg lastig, dus gelukkig blijft de leiding wel goed op de hoogte van al hun plannen. Het is deze meiden vanavond ook nog niet gelukt om over te lopen, maar wij verwachten dat ze het later deze week vast nog wel zullen proberen.

Ondertussen gingen de oudsten weer richting het bos. Ze dachten dat ze een spooktocht gingen lopen en dit was voor veel kinderen een reden om de wandeling absoluut niet leuk te vinden. Toen bleek dat het echt geen spooktocht was, maar gewoon een wandeling, was dat een reden om de wandeling nog minder leuk te vinden. Schrikelementen of niet, in het donker door een bos lopen is voor veel kinderen ook al best spannend. De jongens liepen dan ook op deze manier:

Na de wandeling was het ook voor de oudsten bedtijd. Het was wederom een illusie om te denken dat de kinderen door deze wandeling zo moe zouden zijn dat ze direct zouden gaan slapen. De leiding is nog een hele tijd in de weer geweest om alle overlooppogingen tegen te gaan.

En toen het bij de oudsten nog niet lang stil was, werden de jongste meiden alweer wakker. Zij hadden de kampregel niet helemaal begrepen dat het de bedoeling is dat de kinderen doorslapen tot ze door Christiaan gewekt worden, en waren een uur voor die tijd al klaarwakker. Ook ’s ochtends kunnen deze meiden echt niet fluisteren, dus slapen zat er voor niemand meer in. Mieke en Jip bedachten het super spannende idee om zich met alle meiden te verstoppen wanneer Christiaan ze wakker kwam maken om hem te laten schrikken. Hiervoor wilden ze gerust 20 minuten onder de bedden liggen. Gelukkig slaagde het plan wel en schrok Christiaan natuurlijk enorm!

Na het ontbijt was het tijd voor de kampdienst. Het thema was: op expeditie met Noach. In plaats van dat het verhaal door de leiding verteld werd, kregen de verschillende kampen een deel van het verhaal in een envelop met een hele tas vol attributen. Zij kregen vervolgens 30 minuten de tijd om een deel van het verhaal uit te spelen. Dit leverde een prachtig toneelstuk op. De foto’s geven denken we wel een mooie weergave van hoe dit er ongeveer aan toe ging..!

Ook zijn er tijdens de kampdienst expeditieboekjes uitgedeeld, waarin de kinderen de rest van het kamp aardige dingen over elkaar kunnen opschrijven. Later deze week delen we vast nog wel wat dingen die de kinderen over elkaar (en over de leiding) hebben opgeschreven!

In het thema van de kampdienst werden op het grasveld nog een aantal spellen gespeeld: levend dierenmemory en “Noach, mag ik overvaren”? Bij dit laatste spel moesten de kinderen als een bepaald dier van de een naar de andere kant ‘rennen’, waarbij ze getikt konden worden. De kinderen waren creatief met het verzinnen van dieren. Maar hoe loopt eigenlijk een luiaard? En hoe ren je als een slak, zonder getikt te worden? Voor de toeschouwers leverde dit spel een heleboel grappige beelden op.

Na de lunch werd er sponzentrefbal gespeeld. Ieder kamp had een emmer gevuld met water en je moest proberen met een natte spons zoveel mogelijk kinderen van de andere kampen af te gooien. De puntentelling werd al snel vergeten en het uur daarna vlogen er tientallen sponzen en af en toe ook een hele emmer water door de lucht. Als laatste werden er natuurlijk ook een paar potjes ‘leiding tegen de kinderen’ gespeeld. Uiteraard werden (bijna) al deze potjes door de bloedfanatieke leiding gewonnen.

De hele middag was eigenlijk een groot watergevecht zonder eind. Dit betekent dat de kinderen hard door hun voorraad droge kleding heen gaan. De opgehangen waslijnen hangen inmiddels vol, en de leiding kwam net tot de ontdekking dat de kinderen daarom hun natte kleding over het prikkeldraad achter het kamphuis hebben uitgehangen. Dus mocht uw kind terugkomen met wat gaten in zijn of haar kleding… dan weet u waar het van komt. Alvast sorry! We kwamen ook tot de ontdekking dat sommige kinderen helemaal niet op het idee waren gekomen hun natte kleding uit te hangen. “Nee hoor, die heb ik in een tas gedaan die mama daarvoor heeft meegegeven.” De kinderen leren weer een hoop bij deze week!

Aan het eind van de middag de tweede proef: zo’n spel dat je pas begrijpt als je het gespeeld hebt. De bedoeling van het spel was om zo snel mogelijk alle teamleden door de gaten te krijgen. Hierbij golden de volgende regels:

  • Door elk gat moet minstens één teamlid.
  • Alleen via een van de gaten kan je aan de andere kant komen.
  • Er mogen geen twee teamleden achter elkaar door hetzelfde gat.
  • Wanneer het touw geraakt wordt, moet de speler terug. Die moet dan achteraan aansluiten en mag pas opnieuw proberen als alle andere teamleden door een gat zijn gegaan.

De kampen kregen 10 seconden om een strategie te bedenken en daarna ging de tijd in. De meeste kampen kozen ervoor om als eerste een van de leiding door een gat te laten gaan en vervolgens kleinere kinderen door de hogere gaten te tillen. Kamp Zuid (rood) koos bijna dezelfde strategie, alleen ging hier Danique als eerste door het gat en moest zij alle kinderen (die vaak nog groter waren dan zij zelf) aanpakken. Gelukkig bleek zij super sterk te zijn en werd haar team zelfs tweede; ze waren alleen 11 seconden langzamer dan Kamp West (geel), die deze proef won.

Ook zijn de eerste zwarte stemmen gevonden. Kamp Noord (groen) vond als eerste een zwarte stem en gaf deze aan kamp Zuid (rood). Vervolgens vond kamp Zuid zelf ook een zwarte stem, die zij natuurlijk aan kamp Noord gaven. De expeditiesfeer met gezonde concurrentie zit er dus goed in!

Wat deze expeditie best een beetje luxe maakt, is dat er na zo’n proef wel een heerlijk bord eten voor iedereen klaarstaat, met dank aan kookexpeditieleiders Nanda en Michal. Wat zijn we blij met ze!! Vandaag maakten ze voor ons dorperwtenstamppot met jus en een heerlijk stuk rookworst. De kinderen zullen deze energie vanavond hard nodig hebben, want er staat vanavond een dropping op het programma! In 5 groepen worden de kinderen en leiding gedropt en krijgen de opdracht de weg terug te vinden. Onderweg moeten de groepen ook nog allerlei opdrachten uitvoeren. De leiding is vast gerustgesteld met de informatie dat het een hele korte en simpele route is, maar wij zijn erg benieuwd hoe lang de groepen erover zullen doen! Of en hoe laat ze weer terug zijn gekomen bij het kamphuis, dat hoort u morgen.

Lieve groetjes uit Otterlo!

Share